Hyrje

Secili nga ne perjeton çdo ditë përvojën e rendit social. Edhe gjërat e përditshme që na janë bërë rutinë realizohen në një kuadër të komanduar prej forcash që për ne janë të jashtme. Pra, ekziston nje rend social, që përcakton veprimet tona. çdo shoqëri, deri edhe në fragmentet më të vogla, jep provën e një rregullsie apo të një rendi të rregulltë të gjërave. Me fjalë të tjera, çdo shoqëri mbështetet në këtë rregullsi. Ne e konsiderojmë si normale, si legjitime, ka si të thuash një lidhje të ngushtë ndërmjet mikrobotës shtepiake dhe makrobotës kombëtare, të cilat i nënshtrohen një rregullsie të caktuar.
Sapo dalim pak nga mikrobota mund të flasim për një rend institucional, që rregullon marrëdhëniet ndërmjet individëve. Kështu rendi social na paraqet edhe një aspekt shtrëngues. Tek e fundit të gjithë aktorët sociale ndeshin në mënyrë të pashmangshme pushtetin. Por si e bën rregullimin rendi social? Rendi social "mishëron" në dy mënyra: ai programon kuadrin e sjelljeve të mia të zakonshme dhe u imponon këtyre sjelljeve që të rrjedhin sipas një mënyre të caktuar. Si rezultat i këtij proçesi realizohet ajo, që në sociologji quhet procesi i socializimit të individit. Procesi i socializimit ka si qëllim që t'i kthejë këto shtrëngime në zakone, për t'i rregulluar në mënyrë të tillë që të formojë, sipas terminologjisë frojdiste një mbi unë koherent dhe të fortë Kështu, natyra thelbësore e marrëdhënieve ndërmjet individëve dhe shoqërisë, është konfliktuale. Por rendi social mund të jetë edhe shtypës (regjimet totalitare me kampet e përqëndrimit), që, megjithatë, nuk arrin kurrë që t'i programojë tërësisht sjelljet individuale. Kjo shpjegon faktin, që sot shumë autore, flasin për aftësinë resistuese të individit, e cila shprehet më së miri në atë ndryshim që i bën ky formulës së Dekartit "mendoj, pra jam", në "revoltohem, pra jam". Kjo rezistencë mund të shkojë deri në disidence. Madje edhe në periudhat e luftrave nëpër revolucione ka diçka që na kujton rregullsinë. Mjetet e përdorura për të mbrojtur këtë rregullsi, quhen legjitime. Këta autorë pranojnë se gjërat janë ashtu si duhet në sistemet morale, filozofike dhe fetare të shpjegimit.
Kështu përpunohen rregullat për të harmonizuar këto marrëdhënie. Megjithëse mund të duken si arbitrare, këto rregulla kanë prirjen të grupohen në një korpus, që duket koherent dhe homogjen. Ndërsa e drejta paraqitet si një teori e bazuar në një filozofi të caktuar. Me fjalë të tjera, pavarësisht nga objekti i nje rregulli, secili prej tyre propozon një sjellje normative, pra, na bën t'i referohemi një norme.
Por, çfarë është një normë? Një normë është një formulim konkret ose një formulë abstrakte për atë çka duhet të jetë e mirë dhe qëndrueshme, diçka, e cila pranon një gjykim vlerësues : ideal, rregull, qëllim. Mund të themi se rregulli është shprehje praktike e normës. Kështu p.sh., në qoftë se rregulli në një ndërmarrje është që puna të fillojë në orën tetë të mëngjesit, norma që shpreh këtë rregull, ndërmjet shumë të tjerash , është ajo e një "punëtori të mirë". Etj.